Rolstoel

10 juni 2017 · Actualiteiten

In z'n rolstoel reed ie naar me toe En vroeg me of ik een eenzaam was Ik zei: nee hoor, alleen een beetje moe Goed dat je een hond hebt, zei hij De remedie tegen eenzaamheid bij ouderen Ik beamende het en zei: ja, een hond maakt blij! Ik vroeg hem: waardoor zit je in een rolstoel? Hij antwoordde dat hij zo geboren was En dat hij elke nacht droomde dat ie kon lopen (Zoals ik lekker met m'n voeten in het gras?) M'n hart brak en tranen schoten in m'n ogen Zo dapper deze prachtige jonge man Bij geboorte zo bedrogen.... We vervolgden onze weg allebei Maar zijn woorden bleven me bij En ik dacht: Hij gebonden aan z'n rolstoel Ik moe en beetje eenzaam maar wel vogelvrij!! Fleur 10.6.2017

← Terug naar alle gedichten